De jaren zeventig in het nieuws

Archive for the ‘Politiek’ Category

geschiedenis.nl – Symposium over de Seventies

geschiedenis.nl – Symposium over de Seventies

Geschreven door Wiardi Beckman Stichting
donderdag, 15 mei 2008
Jan Romein beweerde ooit dat de jaren zeventig sinds de 16e eeuw voor historische breukvlakken hebben gezorgd. Geldt dat ook voor de twintigste eeuw?

De werkgroep geschiedenis van de Wiardi Beckman Stichting – het wetenschappelijk bureau van de PvdA – organiseert een symposium over dit veelbewogen decennium. In het ochtenddeel zullen prof. dr. Doeko Bosscher en prof. dr. Duco Hellema de nationale en internationale (sociaal-democratische) verwikkelingen in de jaren zeventig belichten. Tijdens het middagdeel staan drie tijdsdimensies centraal: sociaal-economische veranderingen, sociaal-culturele ontwikkelingen en stijlbreuken in de politieke cultuur.

Als sprekers zullen hier o.a. prof. dr. Jan Luiten van Zanden, dr. Anneke Ribberink, dr. Anet Bleich en dr. Peter Bootsma optreden.

SEVENTIES breukvlak voor de sociaal-democratie
Datum: 6 juni 2008
Locatie: Universiteit Utrecht, Faculty Club Helios,
Kannunikenzaal, Achter de Dom 7a Utrecht
Tijd: 9.30-17.00u

U kunt zich aanmelden voor het symposium door een mail te sturen naar iraaijmakers@pvda.nlDit e-mail adres wordt beschermd tegen from spam bots, u hebt Javascript nodig om het te bekijken . De kosten voor deelname inclusief lunch bedragen EUR 10,- (studenten EUR 5,-). Voor meer informatie over het programma en de sprekers kunt u binnenkort terecht op www.wbs.nl. Het symposium wordt mede mogelijk gemaakt door het Onderzoekinstituut voor Geschiedenis en Cultuur van de Universiteit Utrecht.
Gewijzigd op ( donderdag, 15 mei 2008 )


Annie Brouwer-Korf neemt afscheid als burgemeester van Utrecht

Annie Brouwer-Korf – Wikipedia

Op 23 mei 1977 maakte Brouwer-Korf deel uit van de passagiers bij de Treinkaping bij De Punt door Molukkers. Ze was op dat moment drie maanden zwanger van haar eerste kind. Zij werd op 5 juni vrijgelaten, samen met een andere zwangere vrouw. Zes dagen later werd de kaping gewelddadig beëindigd. Deze gebeurtenis was voor haar aanleiding om in de politiek te gaan.


De bewuste consument heeft een geschiedenis.

Club van Rome – Wikipedia

In de jaren zeventig was sprake van de eerste ‘natuurgolf’ met de Club van Rome en haar rapport over de gevolgen van economische groei voor het milieu, zegt Roothart. “In de jaren tachtig draaide het om gifgassen en zure regen. Wat de huidige groene beweging anders maakt, is dat het nu niet alleen om milieukwesties gaat. Bewust consumeren heeft nu ook met lichamelijke en spirituele gezondheid, eerlijke handel en tegengaan van kinderarbeid te maken. Daarbij is de bewuste consument van 2008 geen geitenwollensokkentype.”

Bron: [Trouw]


Parlement & Politiek – Kees Lunshof

In het voorjaar van 1993 werd ik jurylid van de Anne Vondelingprijs. Voor mijn eerste besluitvormende vergadering hadden wij een reeks stukken gelezen van diverse journalisten, ofwel door henzelf ingezonden ofwel door hun hoofdredacties. Van de gemiddelde kwaliteit ervan herinner ik mij weinig meer, wat over de kwaliteit ervan overigens niets zegt. De jury was sowieso niet verplicht zijn oordeel exclusief te baseren op wat er was ingezonden

Meer…


Jan Schaefer

In de jaren zeventig veroorzaakte toenmalig staatssecretaris Schaefer een doorbraak in het stadsvernieuwingsbeleid. Hij pakte de vooroorlogse wijken aan met een agressief programma van sanering (sloop) van oude huizen die niet meer tegen redelijke kosten waren op te knappen, en grootschalige woningverbetering van huizen die wel konden worden aangepast aan moderne eisen. Met ondersteuning van het groeikernenbeleid en het huur- en subsidiebeleid bereikte Schaeffer spectaculaire resultaten.
Daarna is er alleen maar sprake geweest van het pompen van vele miljarden in bodemloze putten.
Waarom lukte het daarna niet meer? Toen zat het probleem in de huizen, daarna in de mensen. De stadsvernieuwing lukte doordat de stenen en de gebouwde omge-ving betrekkelijk makkelijk kunnen worden vernieuwd. Vooral doordat er in de oude wijken ‘nieuwe’ ruimte kon worden geschapen door het gestimuleerde vertrek van veel bewoners naar groeigemeenten als Almere, Spijkenisse en Nieuwegein.

Aldus Marcel van Dam
Bron: De Volkskrant 29 maart 2007


1976 de driehonderdste sterfdag van Michiel de Ruyter

In 1976, op de driehonderdste sterfdag van Michiel de Ruyter, vond men hem nauwelijks de moeite waard om te herdenken. Minister-president Joop den Uyl was niet in een feeststemming. Had De Ruyter niet de Nederlandse slavernijbelangen verdedigd? Hij viel bovendien in de categorie oorlogshelden; De Ruyter was een ‘militarist’. Dat waren de jaren zeventig. Anno 2007 is De Ruyters vierhonderdste verjaardag aanleiding voor een knalfuif. Er is niet slechts sprake van een verjaardag, maar van een heel De Ruyterjaar. Luc Panhuysen bespreekt in De Volkskrant een aantal boeken over onze nationale held.

Voor een overzicht van alle activiteiten in het jubileum-jaar zie: www.michielderuyter.com


Bestemming Europa

“Het karakter van migratie naar de EU is de afgelopen decennia sterk veranderd”, schrijven de auteurs van Bestemming Europa, een rapport dat in 2005 werd opgesteld door het Centraal Planbureau, Sociaal en Cultureel Planbureau en Centraal Bureau voor de Statistiek. In de jaren zestig kwamen de gastarbeiders. In de jaren zeventig en tachtig volgden hun gezinnen. En in de jaren negentig de asielzoekers.

Europa staat voor vrij verkeer van personen. Maar met het opheffen van de binnengrenzen groeide de roep om Europees migratiebeleid. Die wordt door de vergrijzing steeds luider, aldus Jeroen van der Kris in het NRC Handelsblad.

Bron: NRC Handelsblad 19 maart 2007


Een rode ster met een machinegeweer

In Duitsland staat na dertig jaar de Rote Armee Fraktion, alias de Baader-Meinhofgroep, weer ter discussie. Een overbodige discussie, vindt historica Bettina Röhl, dochter van Ulrike Meinhof, aangezwengeld door links dat zijn geweten wil sussen. Een interview in NRC Handelsblad van vandaag.

De linkse Rote Armee Fraktion (RAF) voerde vanaf begin jaren zeventig als stadsguerrilla een gewapende strijd tegen de Duitse staat. De terroristen verafschuwden het kapitalisme, zagen de Duitse overheid als een onderdrukkingsmachinerie en ageerden tegen het feit dat oud-nazi’s nog belangrijke maatschappelijke functies bekleedden. Vierendertig mensen kwamen door kogels van de RAF om het leven. Onder het logo van de RAF, een rode ster met een machinegeweer, opereerden tussen 1970 en 1998 drie generaties terroristen. De eerste, geleid door Andreas Baader en Ulrike Meinhof, was actief van 1970 tot 1972. Na hun arrestatie probeerde een tweede generatie met gewelddadige acties hun vrijlating te forceren. Een derde generatie pleegde in de jaren ’80 en ’90 diverse aanslagen.

De terreur bereikte een piek in het najaar 1977 met de moord op openbaar aanklager Siegfried Buback, werkgeversvoorzitter Hanns-Martin Schleyer en bankier Jürgen Ponto. Brigitte Mohnhaupt, die volgende maand vervroegd vrijkomt, en Christian Klar, die een gratieverzoek heeft ingediend, waren kopstukken van de tweede generatie. Naast hen zitten nog twee voormalige RAF-leden gevangen: Eva Haule, die mogelijk deze zomer vervroegd vrijkomt, en Birgit Hogefeld.

Bron: NRC Handelsblad 24 februari 2007


De kleine oorlog tussen de gemeente en de CPN

Annet Mooij deed onderzoek naar de kleine oorlog tussen de gemeente en de CPN rond de herdenking van de februaristaking in het verleden. “Een treurige geschiedenis,” zegt Mooij. “De herdenking van die bijzondere Februaristaking verwerd al snel tot een koude oorlog tussen het gemeentebestuur en het organiserend comite, met pesterijen over en weer. De CPN manipuleerde naar hartelust. De gemeente toonde zich soms zeer benepen. En dat heeft zich veertig jaar voortgesleept, tot de grote verzoening van 1991.”
“Het paste helemaal in de communistische traditie om de herdenking een actuele lading te geven, of dat nu de Duitse herbewapening was of de strijd tegen fascisme. De gemeente had daar moeite mee. Zeker in de jaren zeventig was de herdenking een podium voor politieke standpunten. Er werd gedemonstreerd tegen de regimes in Chili en Zuid-Afrika, of tegen de kruisraketten of het huurbeleid.”

Bron: Het Parool 24 februari 2007


De bordesfoto

De traditie van de bordesfoto van de nieuwe ministersploeg samen met het staatshoofd stamt uit 1971, bij het aantreden van het kabinet Biesheuvel. De dresscode voor de foto is tenue de ville: een donker pak met das voor de heren en een mantelpakje (hoewel een rokje en zelfs een broek ook mag) voor de dames. De ontstaansgeschiedenis van de kledingvoorschriften is een verhaal apart. Tot ver in de vorige eeuw waren bewindslieden gewoon een jacquet te dragen, maar toenmalig koningin Juliana wilde in 1971 niet op de foto met “een stelletje begrafenisondernemers”, zegt voormalig minister Harry Langman (Economische Zaken, VVD). De wensen van Juliana leidden tot een dispuut tijdens de eerste vergadering van het kabinet-Biesheuvel. “De vergadering kan zich verder, na een korte discussie, verenigen met het voorstel van de voorzitter (premier Biesheuvel, red.) om bij de beëdiging geen jacquet, maar een donker pak te dra-gen”, aldus de notulen van de ministerraad van 5 juli 1971.

Bron: NRC Handelsblad 21 februari 2007