De Poolse bisschoppen verdedigen gewezen president en vakbondsvoorman Lech Walesa tegen de beschuldigingen van twee Poolse historici. Die beweren in hun pas gepubliceerde boek ‘Walesa en de Geheime Dienst’ dat Walesa in het begin jaren 1970 onder de codenaam ‘Bolek’ collaboreerde met de Poolse geheime dienst. In die hoedanigheid zou hij ook twintig makkers van de scheepswerf in Gdansk afgeluisterd en verklikt hebben.
“Het zal nooit meer worden als vroeger”, riep PvdA-premier Joop den Uyl in 1973 tijdens de eerste oliecrisis.
Die woorden beklijfden als stroop om een kindermond, mede vanwege het sombere klimaat dat een jaar daarvoor door de Club van Rome was geschapen met het rapport Grenzen aan de groei. Door de sterk stijgende vraag naar grondstoffen zou de economische groei in de (Westerse) wereld fors getemperd worden.
Franco-aanhangers vormen een kleine minderheid in Spanje, dat momenteel geen grote ultrarechtse partij heeft. Franco, die bijna veertig jaar aan de macht was, stierf op 20 november 1975 op 82-jarige leeftijd. Zijn stoffelijk overschot ligt in een mausoleum in Valle de los Caidos, dertig kilometer buiten Madrid. Verscheidene aanwezigen op het plein brachten de nacht door bij het mausoleum en waren zondagmorgen naar het Plaza de Oriente gelopen.
Media » Over Marcus Bakker en Jan Marijnissen
De CPN won onder Bakkers leiding elke verkiezing één zetel, tot de totale ineenstorting in 1977, voor een belangrijk deel te wijten aan het succes van Den Uyls PvdA. Nu lijken de rollen te zijn omgedraaid, maar het is de vraag of de SP onder een nieuwe leider kans maakt de grootste partner te worden bij de fusiebesprekingen met PvdA en GroenLinks rond 2012. Overigens, Marcus Bakker hoopt overmorgen zijn 85ste verjaardag te vieren.
nu.nl/columns | Het maoïsme van Marijnissen
Jan Marijnissen treedt af als fractievoorzitter van de SP. Begin jaren zeventig werd hij actief binnen de partij, die toen nog streng maoïstisch was. Daaraan wil Marijnissen niet meer herinnerd worden. Waarom niet? Door Anno
In de jaren zestig en zeventig had het communisme een grote aantrekkingskracht op jongeren in Nederland. De Sovjet Unie was voor velen een voorbeeld voor de toekomst. Anderen zagen juist meer in de manier waarop Mao regeerde in China: hij vormde het agrarische land om tot wereldmacht.
Trouw, hetNieuws nederland – Van Agt gaf beslissende politieke draai: “Oud-premier Van Agt beschouwt het als zijn grootste politieke fout dat hij in 1980 heeft berust in het aftreden van minister van financien Andriessen. Hij zei dat gisteren bij de presentatie van zijn biografie ’Van Agt, Tour de force’.
Van Agt vreesde dat steun aan zijn minister zou hebben geleid tot een kabinetscrisis, omdat het CDA grote bezwaren had tegen de ingrijpende bezuinigingsvoorstellen van Andriessen. Het risico van een crisis wilde hij niet lopen vanwege de ophanden zijnde troonsafstand van koningin Juliana en de nog onzekere politieke basis van de jonge fusiepartij CDA. Inhoudelijk was Van Agt het wel eens met Andriessen.”
Vrij Nederland – Dutch cabaret
http://www.state.gov/documents/organization/100964.pdf
Kissinger: ‘Ik niet. Ik geloof niet dat het Sovjetsysteem door een Nederlands cabaret in Moskou zal veranderen.’ (gelach).
Volgende zitting.
Gromyko: ‘Ik sprak laatst met iemand uit een lastig land.’
Kissinger: ‘Roemenië, of Frankrijk?’
Gromyko: ‘Nee, Nederland.’
Kissinger: ‘Ha, het cabaret!’ (Gelach) ‘Probeert u dat cabaret naar Moskou te halen? (…) Ik heb u toch al gezegd dat de Europeanen dat belangrijker vinden dan wij.’
Gromyko: ‘Het liefst zou ik de bodem uit die derde mand willen snijden. Niet omdat die zo slecht is, maar omdat de inhoud honderd keer belangrijker wordt gemaakt dan waar het om gaat, vrede en veiligheid.’
Zelfs de afgezant van Ceausescu krijgt de verzekering van Kissinger dat de dictator zich geen zorgen hoeft te maken: ‘We do not want a Dutch cabaret in Moscow. Zelfs secretaris-generaal Brezjnev wordt gek van mand-3. Waarom snoeren de Amerikanen hun zeurpieten toch niet de mond?’
Kissinger jent: ‘Omdat ik een Dutch cabaret in Moskou wil. Dan kan ik erheen.’
Brezjnev: ‘Geef ons tijd om een theater te bouwen.’
Zelfs in de belangrijke mand-1, militaire ontspanning, hebben de Hollanders te veel noten op hun zang. Het gaat over het controleren en aanmelden van troepenbewegingen. Sommigen vinden dat elke tankbeweging in de onmetelijke vlakte tot Wladiwostok daar ook onder moeten vallen. Dat wordt Brezjnev echt te gortig: ‘Ik accepteer niet dat Holland zijn voorwaarden aan de Sovjet-Unie dicteert. Nooit. Holland zou al dankbaar moeten zijn met onze opstelling.’
Kissinger: ‘Ik wist niet dat Holland daar iets van vond. We vinden wel een oplossing.’
Gromyko: ‘Ze scheppen bewust verwarring. Sommige landen komen met onmogelijke voorstellen. België en Holland willen de halve Sovjet-Unie onder toezicht stellen.’
Kissinger: ‘Ik heb jullie al gezegd dat we dat voorstel niet zullen steunen.’
Gromyko: ‘Mooi, maar kunnen we afspreken dat daar nu eens korte metten mee wordt gemaakt?’
Kissinger: ‘Zeker, ik zal het op de terugreis in Londen bespreken.’
Gromyko: ‘Heel goed. Heel goed.’
Kissinger: ‘Zo komen we er wel uit. (…) We kunnen dit soort voorstellen flink afzwakken.’
Tien rode jaren – Verbij, A. – Boek
In Nederland heerste er in de jaren zeventig een linkse, progressieve consensus. Veel Nederlanders waren bereid hun stem te verheffen tegen het onrecht in de wereld, de wapenwedloop en de neokoloniale uitbuiting. Dat betekende niet dat ze dachten dat de revolutie voor de deur stond. Die mening was slechts een heel kleine minderheid toegedaan. Over hen gaat dit boek. Het is een bonte mengeling van communisten, maoïsten, trotskisten, anarchisten, aanhangers van de Rode Jeugd en de Rode Hulp en het Rood Verzetsfront. Onderling van mening verschillend, elkaar vaak bestrijdend, maar wat ze gemeenschappelijk hadden, was hun opofferingsgezindheid, fanatisme, moralisme, het overtuigd zijn van het eigen gelijk. Een kleine, harde kern was bereid tot de gewapende strijd. Maar anders dan in landen om ons heen is er in Nederland geen illegaal politiek circuit ontstaan. Tegen het eind van de jaren zeventig was de revolutionaire droom uitgewerkt en stond er een nieuwe generatie radicale activisten op die brak met de revolutionaire stijl van actievoeren. De auteur is journalist en filosoof; na jarenlang als redacteur bij De Groene Amsterdammer te hebben gewerkt, is hij nu werkzaam in Berlijn.
‘Niet geautoriseerde’ biografie over Van Agt – RADIO NEDERLAND WERELDOMROEP – NIEUWS
“Dit is geen geautoriseerde biografie. Niet geautoriseerd, dus betrouwbaar!” Met die uitspraak liet Dries van Agt zich bij de presentatie van de biografie over hem, weer eens zien als politiek woordkunstenaar. De lezer van de biografie moet weten dat het geschrevene allemaal waar is. Echter: mochten er onwelgevallige zaken uit voortkomen dan is er een uitweg voor Van Agt; de biografie is niet geautoriseerd.
De kans dat de biografie vervelende gevolgen hebben voor Van Agt is overigens erg klein. Het vuistdikke boek beschrijft een periode in de Nederlandse geschiedenis die wel recent is, maar niet snel meer emotionele reacties zal oproepen. Abortuskliniek Bloemenhove, de Drie van Breda, de zaak Menten en de Molukse gijzelingsacties, hoe gevoelig deze onderwerpen in de jaren 70 van de vorige eeuw ook lagen, ze zullen nu bij nadere beschouwing geen politiek brisante situaties meer opleveren.
Symposium ‘De Seventies: breukvlak voor de sociaal-democratie’
De jaren zeventig staan weer volop in de belangstelling: de oranje-bruine interieurs, het ‘aksie’-voeren, de politieke bevlogenheid en de tolerantie. De werkgroep geschiedenis van de Wiardi Beckman Stichting – het wetenschappelijk bureau van de PvdA – en het OGC organiseren samen een symposium over dit veelbewogen decennium.
De waardering van de Seventies loopt nog steeds sterk uiteen: voor sommigen zijn ze een bron van ergernis (‘Toen is Nederland definitief ontspoord’), voor anderen vormen ze een bron van inspiratie en nostalgie. De jaren ’70 markeren een breukvlak: politieke vernieuwing, culturele doorbraak en maatschappijhervorming kenmerken deze tijd evenzeer als toenemende individualisering, de omslag in de economie en de opkomst van de neoliberale en neoconservatieve politiek.
In het ochtendprogramma van het symposium worden de nationale en internationale sociaal-democratische verwikkelingen in de jaren zeventig belicht. ‘s Middags vinden drie workshops plaats over de stijlbreuken in de politieke cultuur, de sociaal-economische veranderingen en de sociaal-culturele ontwikkelingen. Sprekers zijn onder meer de Utrechtse hoogleraren Duco Hellema en Jan Luiten van Zanden. Aan het eind van het symposium zal een poging worden gedaan gezamenlijk een eerste balans op te maken van dit bewogen en veelzijdige decennium.