In de jaren zeventig radicaliseerde strijd voor onafhankelijkheid van de Molukken.
Henk Smeets en Fridus Steijlen schreven De geschiedenis van Molukkers 1951-2006, inclusief de achtergronden van de radicale acties uit deze periode.
In 1951 arriveerden ongeveer 12.500 Molukkers, voornamelijk voormalig militairen van het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger (KNIL) en hun gezinnen in Nederland. De bedoeling was dat zij na enkele maanden naar huis zouden gaan. Nu, vijfenvijftig jaar later, weten wij dat slechts een kleine groep is teruggegaan. Duidelijk wordt hoe de dekolonisatie van Indonesi? en de proclamatie van de Republiek der Zuid-Molukken, bijdroegen aan het vastlopen van de demobilisatie van ongeveer 3.500 Molukse militairen en hun overkomst naar Nederland. Omdat zowel de overheid als de Molukkers uitgingen van een tijdelijk verblijf, wezen beide lange tijd integratie af. ‘In Nederland gebleven’ gaat over de spanning tussen een migrantengroep en de overheid, de gewelddadige confrontatie tussen ballingen met politieke idealen en de Nederlandse samenleving, maar óók over samenwerking van overheden en Molukkers om samen de problemen de baas te worden. De geschiedenis van de Molukkers roept associaties op met hedendaagse discussies en ontwikkelingen ten aanzien van andere migrantengroepen. Deze studie was een opdracht van de toenmalige minister van Grote-Stedenbeleid en Integratie, Roger van Boxtel, ter gelegenheid van het vijftigjarig verblijf in Nederland in 2001. Historicus Henk Smeets en antropoloog Fridus Steijlen, die de studie in opdracht van het Moluks Historisch Museum hebben geschreven, hebben beide veel over de geschiedenis van Molukkers gepubliceerd. ‘In Nederland gebleven’ is een uitgave van Bert Bakker in samenwerking met het Moluks Historisch Museum.
Het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid is beheerder geworden van een zeer bijzondere collectie: de collectie van filmproducent Loek de Levita. Loek de Levita maakte in de jaren ’70 samen met Thijs Chanowski de immens populaire kinderseries De Fabeltjeskrant, Paulus de Boskabouter en Bolke de Beer. Alle afleveringen van die series als ook de originele poppen, scripts, foto’s en merchandise artikelen uit die tijd zijn overgedragen aan Beeld en Geluid. Het instituut is overeengekomen al het materiaal te beheren, waar nodig te conserveren en beschikbaar te stellen voor derden. Door het materiaal over te dragen aan Beeld en Geluid hebben Robin en Alain de Levita de collectie van hun vader Loek de Levita veilig gesteld voor de toekomst.
Comments Off on Meneer de Uil uit de Fabeltjeskrant
Bij het veilinghuis Christie’s komen enkele honderden paar schoenen uit de collectie van Jan Jansen onder de hamer. Zoals de goud- en olijfkleurige ‘Fong Leng I’-schoen met een super hoge hak van maar liefst 13,5 centimeter. Deze ontwerpster van extravagante kleding die in de jaren zeventig en tachtig vooral bekendheid verwierf door bewonderaarster Mathilde Willink, vroeg in 1974 aan Jansen om schoenen te ontwerpen voor haar show. Hij kreeg de opdracht zich vooral niet in te houden.
Bron: Trouw 8 februari 2007
De society-figuur (tegenwoordig zou je zeggen Bekende Nederlander) Mathilde Willink werd in 1977 dood op bed aangetroffen met een kogel in haar hoofd. Of het zelfmoord of moord was is nooit opgehelderd. Mathilde was de echtgenote van de schilder Carel Willink.
Popster Gary Glitter, in Vietnam veroordeeld wegens kindermisbruik, komt vervroegd vrij. De Brit moet officieel tot november 2008 vastzitten, maar woensdag werd bekend dat hij drie maanden eerder vrij komt. Glitter werd in maart 2006 veroordeeld voor seksueel misbruik van twee minderjarige meisjes. Straffen van gevangenen met goed gedrag worden nu verminderd ter ere van het nieuwe maanjaar, zo werd woensdag bekend. De 62-jarige Brit, die in de jaren zeventig bekend werd met het nummer I’m The Leader Of The Gang, kreeg in 1999 in Engeland vier maanden cel voor het bezit van kinderporno en werd later Cambodja uitgezet wegens zijn seksuele voorkeur.
Bron: De Volkskrant 8 februari 2007
Comments Off on Gary Glitter – I ´m the leader of the gang (I am)
Punk bestaat dertig jaar, en popcritici wijzen er maar wat graag op hoezeer die anarchistische muziek, ontstaan in 1977, doorleeft in hedendaagse bands als Arctic Monkeys en de Fratellis. Niets is minder waar, aldus Gijsbert Kamer, vandaag in De Volkskrant.
Citaat: “Drie misverstanden over het punkjaar 1977; 1. Het muzikale aanbod was midden jaren zeventig zo belabberd, dat een revolte tegen de gevestigde orde niet uit kon blijven.; Inderdaad, de hopeloos pretentieuze progrock, zoals die in de jaren zeventig floreerde, smeekte om een reactie. Maar je had ook Bob Marley en Kraftwerk die de aandacht trokken met nieuwe muziekstijlen. David Bowie nam in 1975 vast een voorschot op de latere discorage met het album Young Americans, en Bob Dylan en Bruce Springsteen brachten platen uit die nog altijd tot hun besten worden gerekend.; 2. Punk zou in 1977 de popmuziek in een klap veranderen.; Er werd na 1977 nog minstens zo veel belegen rock gemaakt als voorheen, en de successen van de Sex Pistols en The Clash stonden nog altijd in geen verhouding tot die van bijvoorbeeld 10CC, Queen, The Eagles, Electric Light Orchestra en Fleetwood Mac.; 3. In een punkband spelen was in 1977 synoniem aan onafhankelijk zijn. Alle punkbands begonnen een eigen label om zo de Do It Yourself gedachte gestalte te geven.; Mooi niet. Onafhankelijke platenlabels kwamen met bosjes tegelijk uit de grond. Maar de belangrijkste bands als The Clash, The Sex Pistols en The Jam uit Engeland en de Ramones en Blondie uit de VS stonden allemaal onder contract bij de ‘majors’.;
Vijf klassiek geworden popplaten uit 1975; 1. Bruce Springsteen: Born To Run; 2. Bob Dylan: Blood On The Tracks; 3. Bob Marley & The Wailers: Natty Dread; 4. Queen: A Night At The Opera; 5. Patti Smith: Horse.; Vijf platen uit 1975, nog zonder die status; 1. Elton John: Captain Fantastic & The Brown Dirt Cowboy; 2. Dr. Feelgood: Down By The Jetty; 3. Guy Clarke: Old No. 1; 4. Tom Waits: Nighthawks At The Diner; 5. Van Dyke Parks: The Clang Of The Yankee Reaper; Vijf grote hits uit 1975; 1. Queen: Bohemian Rhapsody; 2. Labelle: Voulez Vous Coucher Avec Moi Ce Soir; 3. 10 CC: I’m Not In Love; 4. Tammy Wynette: Stand By Your Man; 5. Kraftwerk: Autobahn “
Comments Off on De herwaardering van pre-punk
Ze komen alledrie met een akoestische gitaar het podium op, Kees Prins, Paul de Munnik en JP den Tex. Je moet onwillekeurig denken aan de groep America, die drie softrockende kampvuurzangers uit de vroege jaren zeventig.
Op weg naar huis – tour de chant Kees Prins, JP den Tex en Paul de Munnik Speellijst
Dit weekend verhuist de Volkskrant van “een lelijk rotgebouw op de lelijkste plek van Amsterdam, de Wibautstraat, naar een modern fris kantoor ergens in het oostelijk havengebied” Redacteur Rob Vreeken: “Er komt een eind aan vele jaren van bijna ondraaglijk lijden. De redactie van de Volkskrant opereerde al die tijd vanuit een kantoortuin, een infernaal oord waar – anders dan de misleidende naam suggereert – niets kan bloeien en alles verdort. Van de vele waanideeën uit de jaren zeventig hebben er weinig zo veel menselijke en economische schade aangericht als de kantoortuin. Elders in het bedrijfsleven heeft het tuinconcept reeds lang afgedaan, maar bij ons vooruitstrevend dagblad wordt hardnekkig het romantische beeld gekoesterd van de redactiezaal als een dynamische ambiance, zinderend van interactieve creativiteit, waar journalisten in voortdurend overleg (‘Stop de persen!’) en collegiale samenspraak werken aan hun gezamenlijk product. Niks van geloven.”
Bron: De Volkrant 3 februari 2007
Comments Off on Eén van de vele waanideeën uit de jaren zeventig: de kantoortuin
Steeds meer make up- en modemerken kiezen rijpere vrouwen als boegbeeld. Ook Raquel Welch (66). Een sexbom, die vooral in actiefilms met paarden, zwaarden en geweren gecast werd. Voor het blad Playboy was ze de “meest begeerde vrouw van de jaren zeventig.”
Bron: NRC Handelsblad 3 februari 2007
Comments Off on Raquel Welch (66) als schoonheidsideaal
Iran en de VS zijn gezworen vijanden sinds een volksopstand in 1979 een einde maakte aan het regime van de sjah, een belangrijke bondgenoot van Amerika. Het gijzelen van ruim vijftig Amerikanen in Teheran (1979-81) veroorzaakte een diep trauma in de VS. Uit vrees dat het Iraanse revolutionaire vuur zal overslaan naar de sjiieten in Saoedi-Arabië en andere olierijke bondgenoten van de VS, besluit Amerika Saddam te steunen in zijn acht jaar durende oorlog met Iran. Af en toe zijn er toenaderingen, die op niets uitlopen. Beschuldigingen over Iraanse betrokkenheid bij terrorisme en de ontdekking dat Iran in het geheim werkt aan het verrijken van uranium, voeden het wantrouwen.
