Bron: Het Parool 27 februari 2007
In dit nummer aandacht voor de 28 columns die Co Adriaanse als voorstopper van FC Utrecht begin jaren zeventig schreef voor het Utrechtse dagblad Het Centrum.
Het Parool 27 februari 2007
Psychiater Peter Hanneman van de Amsterdamse Valeriuskliniek wil graag wat dwangmiddelen terug. De huidige wet is de vrucht van jaren zeventig: de antipsychiatrie.
Volgens hem schiet de huidige wet tekort. “Het is toch idioot dat iemand wel gedwongen opgenomen, maar niet gedwongen behandeld mag worden?”
De Wet bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen is sinds 1994 de opvolger van de Krankzinnigenwet. Het wetsvoorstel werd echter al in 1971 ingediend, in de periode dat de psychiatrie werd overspoeld door kritiek. In deze periode vierden de idealen van vrijheids- en gelijkheidsdenken hoogtij. Er zat ‘zin in de waanzin’. De laatste paar jaar is de BOPZ echter onderhevig aan kritiek; psychiaters neigen weer meer naar de Krankzinnigenwet. De autonomie van de patient moet, in sommige gevallen, weer worden beperkt, is hun oordeel.
Bron: Het Parool 27 februari 2007
In Duitsland staat na dertig jaar de Rote Armee Fraktion, alias de Baader-Meinhofgroep, weer ter discussie. Een overbodige discussie, vindt historica Bettina Röhl, dochter van Ulrike Meinhof, aangezwengeld door links dat zijn geweten wil sussen. Een interview in NRC Handelsblad van vandaag.
De linkse Rote Armee Fraktion (RAF) voerde vanaf begin jaren zeventig als stadsguerrilla een gewapende strijd tegen de Duitse staat. De terroristen verafschuwden het kapitalisme, zagen de Duitse overheid als een onderdrukkingsmachinerie en ageerden tegen het feit dat oud-nazi’s nog belangrijke maatschappelijke functies bekleedden. Vierendertig mensen kwamen door kogels van de RAF om het leven. Onder het logo van de RAF, een rode ster met een machinegeweer, opereerden tussen 1970 en 1998 drie generaties terroristen. De eerste, geleid door Andreas Baader en Ulrike Meinhof, was actief van 1970 tot 1972. Na hun arrestatie probeerde een tweede generatie met gewelddadige acties hun vrijlating te forceren. Een derde generatie pleegde in de jaren ’80 en ’90 diverse aanslagen.
De terreur bereikte een piek in het najaar 1977 met de moord op openbaar aanklager Siegfried Buback, werkgeversvoorzitter Hanns-Martin Schleyer en bankier Jürgen Ponto. Brigitte Mohnhaupt, die volgende maand vervroegd vrijkomt, en Christian Klar, die een gratieverzoek heeft ingediend, waren kopstukken van de tweede generatie. Naast hen zitten nog twee voormalige RAF-leden gevangen: Eva Haule, die mogelijk deze zomer vervroegd vrijkomt, en Birgit Hogefeld.
Bron: NRC Handelsblad 24 februari 2007
Topcrimineel of dictator, in het universum van Moszkowicz is iedereen een heer, schrijft de heer Joost Zwagerman in De Volkskrant van 24 februari 2007. Echter, ook nadat hij in 2000 was geliquideerd, had niemand het over ‘de heer Klepper’. Dat privilege lijkt voorbehouden aan een speciale categorie van romantische boeven. Meester-oplichter Arie Olivier kreeg in de jaren zeventig en tachtig vanwege zijn gesoigneerde voorkomen de bijnaam ‘Heer Olivier’.
Bron: NRC Handelsblad 24 februari 2007
Annet Mooij deed onderzoek naar de kleine oorlog tussen de gemeente en de CPN rond de herdenking van de februaristaking in het verleden. “Een treurige geschiedenis,” zegt Mooij. “De herdenking van die bijzondere Februaristaking verwerd al snel tot een koude oorlog tussen het gemeentebestuur en het organiserend comite, met pesterijen over en weer. De CPN manipuleerde naar hartelust. De gemeente toonde zich soms zeer benepen. En dat heeft zich veertig jaar voortgesleept, tot de grote verzoening van 1991.”
“Het paste helemaal in de communistische traditie om de herdenking een actuele lading te geven, of dat nu de Duitse herbewapening was of de strijd tegen fascisme. De gemeente had daar moeite mee. Zeker in de jaren zeventig was de herdenking een podium voor politieke standpunten. Er werd gedemonstreerd tegen de regimes in Chili en Zuid-Afrika, of tegen de kruisraketten of het huurbeleid.”
Bron: Het Parool 24 februari 2007
The cigar scene from Emmanuel II
Sylvia Kristel heeft haar autobiografie geschreven. Naakt heet het boek, wat we letterlijk en figuurlijk mogen opvatten. Het boek verscheen eind vorig jaar eerst in Frankrijk, waar ze nog altijd een grote naam is. Michiel van Erp volgde haar voor die gelegenheid een aantal weken en maakte een melancholiek portret, dat zondag in Het uur van de wolf wordt uitgezonden.
Bron: Het Parool 24 februari 2007
“Ik ben toch wel geschokt door zijn dood. Hij was op een leeftijd dat je het kon verwachten, maar toch.” Dat zegt actrice Willeke van Ammelrooy over het overlijden van filmmaker Fons Rademakers, in Geneve. Van Ammelrooy werkte met hem aan de film Mira in 1971.
Bron: Het Parool 23 februari 2007
Andere films van Fons Rademakers uit de jaren zeventig:
Mijn vriend (1979) Het Verborgen Leven van Jules Depraeter
Max Havelaar of de koffieveilingen der Nederlandsche handelsmaatschappij (1976)
Niet voor de poezen (1973)
Mira (1971) Mira of de teleurgang van de waterhoek
Wallraff zat gisteren op zijn praatstoel in het Goethe-Institut in Amsterdam, waar hij ondervraagd werd door journalist Nico Haasbroek. De twee zijn vrienden sinds 1975, toen Haasbroek correspondent was in Duitsland.
In het Zweeds bestaat het werkwoord ‘wallraffen’, wat zoveel wil zeggen als iets onthullen wat voorheen geheim gehouden werd. Wallraff heeft als journalist heel wat onthuld. Midden jaren zeventig werd hij op slag beroemd toen hij de journalistieke methodiek van de boulevardkrant Bild genadeloos blootlegde in het boek Der Aufmacher. Vier maanden lang had hij onder de naam Hans Esser op de redactie in Hannover gewerkt, waar hij ontdekte hoe krantenartikelen werden ver-draaid om ze sappiger en smeuïger te maken.
Bron: Het Financieele Dagblad 23 februari 2007
