De jaren zeventig in het nieuws

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Commandeur was op de Spelen alleen aan het absorberen – Zeeland – Regio – bndestem

Commandeur was op de Spelen alleen aan het absorberen – Zeeland – Regio – bndestem: “Olga Commandeur (51) moest de Olympische Spelen van 1976 en 1980 aan zich voorbij laten gaan vanwege blessures.

De specialiste op de 400 meter horden was er uiteindelijk in 1984 wel bij. Ze vond het ‘schitterend’. ‘Ik was in Los Angeles alleen maar aan het absorberen’, vertelt ze. ‘Ik wilde alles zo goed mogelijk in me opnemen. Ik was er niet alleen om te sporten, maar ook om te genieten.’

Deelnemen aan de Olympische Spelen is maar voor weinigen weggelegd, realiseert Commandeur zich. ‘Maar voor de mensen die het destijds net niet gehaald hebben en altijd op hoog niveau zijn blijven sporten, zijn de Senior Games een prachtige gelegenheid om toch nog iets vergelijkbaars mee te maken. De sporters hebben in de eerste plaats hun eigen wedstrijden met internationale deelname, maar daarnaast kunnen ze natuurlijk nog naar tal van andere sporten gaan kijken.'”


Omroep Brabant: Rudi Lubbers ambassadeur ParagamesBreda

Omroep Brabant: Rudi Lubbers ambassadeur ParagamesBreda: “Oud-profbokser Rudi Lubbers is de nieuwe ambassadeur van ParaGamesBreda. Dat is woensdag bekendgemaakt tijdens de kickoffbijeenkomst in Breda. In oktober nemen 2000 gehandicapte sporters deel aan het sportieve evenement.

Lubbers maakte in de jaren 60 en 70 naam als bokser. In 1973 vocht hij in Jakarta tegen Muhammad Ali. Eerder zegden onder anderen wielrenner Stef Clement en zwemster Mirjam de Koning hun medewerking toe.

De ParaGamesBreda worden dit jaar voor de derde keer gehouden. Er staan twintig sporten op het programma”


Thin Lizzy – Still Dangerous Recensie op Podiuminfo

Thin Lizzy – Still Dangerous Recensie op Podiuminfo: “Thin Lizzy’s dubbele liveplaat Live And Dangerous wordt vaak gezien als één van de beste livealbums aller tijden, maar eigenlijk is het helemaal geen echte liveplaat. De opnamen, die in 1977 werden gemaakt tijdens concerten in London en Toronto, werden namelijk achteraf onderworpen aan allerlei productionele trucs, waaronder overdubbing. Het onlangs verschenen album Still Dangerous bevat opnamen van een ander concert uit dezelfde tournee en klinkt volgens de platenmaatschappij precies zoals het destijds in de concertzaal ook geklonken moet hebben. Hiernaast bevat Still Dangerous ook een drietal songs die destijds niet op Live And Dangerous werden opgenomen, maar daar staat tegenover dat er ook tien nummers ontbreken.”


Film – Ziggo Portal

Film – Ziggo Portal: “Actrice Ursula Andress werd geboren in 1936 in Ostermundigen, Bern, Zwitserland. Ze begon haar carrière in de Italiaanse producties ‘Americano a Roma, Un’ (1954) en ‘Avventure di Giacomo Casanova, Le’ (1955).

Uiteindelijk werd ze gecontracteerd door Columbia Pictures en verhuisde ze naar de Verenigde Staten. Hier trouwde ze in 1957 met John Derek, waardoor ze zo’n vijf jaar niet in een film verscheen.
Haar echte doorbraak kwam in 1962 toen ze samen met Sean Connery in de James Bond film ‘Dr. No’ speelde. Vanwege haar zware accent is haar stem in de film niet te horen, de teksten werden later ingesproken door Monica van der Syl. Voor de rol als Bond-girl kreeg Ursula Andress een vergoeding van 10.000 dollar.
In de jaren zestig en zeventig had Ursula rollen in verschillende Europese en Amerikaanse producties zoals: ‘Decima vittima, La’ (1965), ‘The Blue Max’ (1966), ‘Casino Royale’ (1967) en ‘Infermiera, L’ (1975). In de jaren tachtig en negentig verscheen Ursula vooral in Europese tv-films en tv-series.”


HiFi.nl – recensies Miles Davis – Isle Of Wight Concert

HiFi.nl – recensies Miles Davis – Isle Of Wight Concert: “In augustus 1970 wordt er op het Isle of Wight een rockfestival gehouden waar grootheden als The Who, The Doors, Joni Mitchell, Sly and the Family Stone en Jimi Hendrix, maar ook Miles Davis acte de presence geven. Miles zit met in die tijd opgenomen albums als Bitches Brew en Live Evil in zijn ‘electric’ periode wanneer hij met zijn band op het festival arriveert.

Miles Davis – Isle Of Wight ConcertDeze bestaat naast Miles op dat moment uit Gary Bartz op saxofoon, Dave Holland op bas en een viertal dat in hoge mate verantwoordelijk is voor het specifieke, sterk op slagwerk en verschillende ritmes leunende geluid van de groep. De beide keyboard players Chick Corea en Keith Jarrett in combinatie met de ijzersterke ritmesectie gevormd door Jack DeJohnette op drums en Airto Moreira op percussie.

Het optreden bestaat uit één vijfendertig minuten durend nummer; Call It Anything. Op de 180 grams vinyl schijf Isle Of Wight Concert is het optreden verdeeld over de beide lp kanten. Bij mijn weten is het de eerste keer dat het integraal op lp verschijnt en alleen om die reden al interessant.

De band is heerlijk op dreef met Jack en Airto die een geweldige basis neerzetten, Miles die zijn trompet bespeelt op de wijze van een rock gitarist en Chick en Keith die fel en venijnig uithalen. In”


‘Terug naar het begin’ over de jaren zestig – Cultuur – Dagblad van het Noorden

‘Terug naar het begin’ over de jaren zestig – Cultuur – Dagblad van het Noorden: “Het culturele festival Terug naar het begin zet op zaterdag 27 juni de jaren zestig centraal. Het programma biedt lezingen, poëzie, dans, muziek en theater in verscheidene kerken in Noord-Groningen. Terug naar het begin is een initiatief van de Stichting Oude Groninger Kerken, die in 2009 veertig jaar bestaat.

Kunsthistoricus Henk van Os verzorgt de opening, samen met commissaris van de koningin Max van den Berg en directeur Kees van Twist van het Groninger Museum. Het festival sluit aan bij de tentoonstelling ‘Jong in Groningen – Kunst uit de periode 1945-1975’, die daar van 27 juni tot en met 29 november wordt gehouden. De expositie is samengesteld door Henk van Os en laat het werk zien van zestien naoorloogse kunstenaars.”


Formule1Nieuws.nl – Nieuws

Formule1Nieuws.nl – Nieuws: “Één van de voorgangers van Hamilton als Wereldkampioen was James Hunt. Hij pakte in 1976 de titel en was een playboy uit het boekje. Hij had een lange lijst van knappe vriendinnetjes, waaronder supermodel Jane Birbeck en is ook twee keer getrouwd geweest. Zijn eerste vrouw was Suzy, een model die hem verliet voor acteur Richard Burton. Zijn tweede huwelijk – met Sarah – eindigde in een scheiding. Hunt wilde een derde keer trouwen maar stief vóór die tijd aan een hartaanval. Hij had haar al wel ten huwelijk gevraagd. De blonde Hunt werd slechts 45 jaar.”


‘Bed-in for Peace was voor ons vooral een romantische periode’ – Kunst – de Volkskrant

‘Bed-in for Peace was voor ons vooral een romantische periode’ – Kunst – de Volkskrant: “Aan de vooravond van een tentoonstelling van John Lennons tekeningen kijkt Yoko Ono terug op zeven vredesdagen in het Amsterdamse Hilton.

Wat haar vooral is bijgebleven van de Bed-in for Peace in het Hilton in Amsterdam, die zeven pyjamadagen voor de wereldvrede, volgende week 40 jaar geleden? ‘De romantiek, zeker de romantiek. John en ik waren net getrouwd. Dit was onze huwelijksreis.’

Een bescheiden, maar vitaal stemgeluid klinkt vanuit New York door de telefoon. Een zweempje Verre Oosten, nog altijd. ‘Hi, this is Yoko.’

Yoko Ono, 76. Kunstenares, maar vooral de weduwe van John Lennon, al sinds 8 december 1980, toen de gestoorde fan Mark Chapman de ex-Beatle op de stoep van het Dakota-gebouw in New York met vier kogels velde. Voor veel fans van de invloedrijkste popgroep uit de geschiedenis is ze de stokebrand die de bandleden uit elkaar dreef.

Incidenteel is ze door de buitenwacht nog te benaderen. Zoals nu, als ze volgens afspraak belt aan de vooravond van Imagine – The Art of John Lennon in het Hilton Amsterdam. Met 190 litho’s van schetsen en tekeningen is de driedaagse tentoonstelling, die morgen opengaat, geafficheerd als ‘de grootste expositie van kunst van John Lennon die ooit is”


Lennons werk is puur gebleven – Kunst – de Volkskrant

Lennons werk is puur gebleven – Kunst – de Volkskrant: “Het was voor Yoko Ono (Tokio, 1933) decennialang een missie: de erkenning van wijlen haar man John Lennon als beeldend kunstenaar. Dat was niet eenvoudig: zie maar eens zijn verdiensten op dat terrein uit de schaduw te halen van zijn betekenis als zanger, muzikant, componist, popster en wereldverbeteraar.

‘Ik hoop dat het nu zover is’, zegt ze vanuit New York door de telefoon. Het was een ‘stille belofte’ na zijn dood in 1980. Tot dan toe was Lennon nauwelijks serieus genomen door de kunstwereld. Hij had twee exposities gehad in Londen: in 1968 (voornaamste attribuut: collectebussen) en in 1970, maar toen droegen kort na de opening dienders van Scotland Yard werken de deur uit: inbeslagname wegens de te expliciete erotiek.”


AD.nl – Sport Groene Hart – Eddy Merckx in 1975 groots in Woerden

AD.nl – Sport Groene Hart – Eddy Merckx in 1975 groots in Woerden: “Woerden heeft behalve de Ronde van het Groene Hart meer aansprekende wielerevenementen binnen de stadspoorten gehad.
afbeelding vergroten Eddy Merckx in mei 1975 op weg naar de overwinning in de tweede profronde van Woerden. Hij liet zich van begin tot eind zien. ARCHIEFFOTO ANP
Van 1974 tot 1999 reden de beroepsrenners 26 keer een criterium van ongeveer honderd kilometer door de Staatsliedenbuurt en later door het centrum van Woerden.

De editie van 1975 was de meest opvallende, want toen kreeg de rondecommissie het voor elkaar om vijfvoudig Tourwinnaar én wereldkampioen Eddy Merckx te contracteren. Bestuurslid Piet Hubert weet zich nog precies te herinneren hoe de contractbesprekingen verliepen.,,Met wielermanager en voormalig Tourwinnaar Jan Janssen gingen we naar de Zesdaagse van Antwerpen,’’ vertelt Hubert. ,,Met knikkende knieën stonden we voor de cabine van de grote Merckx. Gelukkig deed Janssen het woord. Merckx stemde meteen toe om voor tienduizend gulden met een aantal ploegmaats naar Woerden te komen. Een heleboel geld, maar we slaagden erin sponsors enthousiast te maken. Zo vaak kwam Merckx niet naar Nederland.’’”