Archive for the ‘Cultuur’ Category
De society-figuur (tegenwoordig zou je zeggen Bekende Nederlander) Mathilde Willink werd in 1977 dood op bed aangetroffen met een kogel in haar hoofd. Of het zelfmoord of moord was is nooit opgehelderd. Mathilde was de echtgenote van de schilder Carel Willink.
Eén van de vele waanideeën uit de jaren zeventig: de kantoortuin
Dit weekend verhuist de Volkskrant van “een lelijk rotgebouw op de lelijkste plek van Amsterdam, de Wibautstraat, naar een modern fris kantoor ergens in het oostelijk havengebied” Redacteur Rob Vreeken: “Er komt een eind aan vele jaren van bijna ondraaglijk lijden. De redactie van de Volkskrant opereerde al die tijd vanuit een kantoortuin, een infernaal oord waar – anders dan de misleidende naam suggereert – niets kan bloeien en alles verdort. Van de vele waanideeën uit de jaren zeventig hebben er weinig zo veel menselijke en economische schade aangericht als de kantoortuin. Elders in het bedrijfsleven heeft het tuinconcept reeds lang afgedaan, maar bij ons vooruitstrevend dagblad wordt hardnekkig het romantische beeld gekoesterd van de redactiezaal als een dynamische ambiance, zinderend van interactieve creativiteit, waar journalisten in voortdurend overleg (‘Stop de persen!’) en collegiale samenspraak werken aan hun gezamenlijk product. Niks van geloven.”
Bron: De Volkrant 3 februari 2007
Architectuur met visie en vertrouwen in de toekomst
Voorstel voor architecturale invulling van het BPA Stationsomgeving Hasselt, 2004
(Ontwerpteam TWINS, J. Mayer H. – a2o • architecten – Lens°Ass.)
Werk van Jürgen Mayer H. is te zien op de tentoonstelling New Faces in European Architecture, tot en met 22april in het NAi Maastricht. Volgens De Volkskrant van vandaag lijkt zijn vormentaal soms geïnspireerd door het futurisme uit de jaren zeventig, zoals in het kantoor in Hamburg met de afgeronde ramen, of in de mensa in Karlsruhe, waar het plafond naadloos overvloeit in de wanden en andersom. J. MAYER H: ‘Voor heel veel mensen heeft retro een negatieve connotatie. Maar ik vind het positief. De dingen die in de jaren zeventig werden uitgeprobeerd, zijn we in de postmoderne tijd helemaal vergeten, want er werd alleen maar teruggegrepen op het verleden. Maar de hoop in de architectuur van de jaren zeventig, de visie en het vertrouwen in de toekomst, die vind ik inspirerend.’
Bron: De Volkskrant 1 februari 2007
Mao Andy Warhol
Het toneel speelt de familie Avenier
De Geschiedenis van de Familie Avenier vertelt de belevenissen van een heel gewone Nederlandse familie over een periode van vijftig jaar. Het begint als de Tweede Wereldoorlog ruim tien jaar voorbij is. Het land wordt opgebouwd.We zitten diep in de jaren vijftig. De ontdekking van de wereld (deel 1) speelt op de dag en de avond dat het jaar 1955 zal overgaan in het jaar 1956.
Het tweede deel, De ontdekking van de ziel, speelt vijftien jaar later. Er is veel gebeurd, niet alleen in de familie, ook de Nederlandse samenleving is veranderd. Het popfestival Kralingen is aan de gang. De meeste buurtkruideniers hebben het verloren van de grote supermarkten. Steeds meer mensen kopen een wasmachine. De NVSH (Nederlandse Vereniging voor Sexuele Hervorming) geeft druk bezochte cursussen in vrijen, partnerruil is iets wat je op z’n minst één keertje geprobeerd moet hebben. Er schijnt zelfs zoiets te bestaan als een zelf, dat wat je echt bent en daarnaar is iedereen naarstig op zoek. Naar zelfverwerkelijking. De samenleving emancipeert en polariseert. En de familie Avenier probeert het spoor niet kwijt te raken.
Doe maar op het breukvak tussen de jaren zeventig en tachtig
De musical ‘Doe maar!’ met hits van de groep gaat niet over de populaire popgroep. Wel over de zitzak en andere thema’s uit de jaren tachtig. Schrijver Van de Waterbeemd: “Het speelt zich af op het merkwaardige breukvak tussen de jaren zeventig en tachtig, toen Doe Maar populair was. Het geloof in een betere wereld maakte plaats voor het doemdenken, de broekriem van Lubbers. Maar het activisme uit het decennium daarvoor bleef nog een tijdje hangen”.
Bron: NRC Handelsblad 26 januari 2007
Een standbeeld van Basil
Inwoners van het Engelse stadje Torquay zijn een actie begonnen om de hysterische hoteleigenaar uit de succesvolle comedyserie Fawlty Towers door middel van een standbeeld te vereeuwigen.
Het fictieve hotel Fawlty Towers uit de serie stond in Torquay. En hoewel er in de jaren zeventig slechts twaalf afleveringen werden opgenomen, vindt de lokale bevolking dat de badplaats dermate op de kaart is gezet dat Basil Fawlty een beeld verdient.
Bron: Het Parool 24 januari 2007
Zie ook: http://www.hellomagazine.com/film/2007/01/23/john-cleese-torquay/
Interiors (1978): het vervolg
Een onheilspellend familiedrama van Woody Allen.
De zestigjarige Eve, binnenhuisarchitect van beroep, geeft haar leven met ijzeren precisie vorm. Zo creëerde zij een harmonieus thuis voor haar echtgenoot en haar drie dochters. Alles in haar omgeving lijkt gestoffeerd en gemeubileerd voor de eeuwigheid.Tot het gezin tijdens een ontbijt volledig wordt overrompeld door de nuchtere aankondiging van echtgenoot Arthur dat hij tijdelijk van Eve wenst te scheiden. De moeder dreigt een zenuwinzinking te krijgen en de volwassen dochters weten zich geen raad. Elk van hen gaat op haar eigen manier om met de totaal onverwachte beslissing van hun vader en proberen hun moeder op de been te houden.
Woody Allen liet zich bij het schrijven van Interiors (1978) inspireren door het werk van Ingmar Bergman en Anton Tsjechov.
Bron: Het Financieele Dagblad 20 januari 2007
Retrostijl

In een poging de verkoop op te krikken, keerde de Amerikaanse winkelketen Gap terug naar de retrostijl uit de jaren zeventig. Maar vooralsnog blijft de omzet dalen.
Bron: NRC Handelsblad 15 januari 2007


.jpg)

